بهبود مشخصات بافت سطحی روسازی وکیفیت زهکشی روسازی امری مهم در جهت افزایش ایمنی و کاهش نرخ تصادفات به خصوص در شرایط آب وهوایی بارانی می باشد. تاریخچه بررسی مشخصات سطحی روسازی به حدود 60 سال قبل بازمی گردد اما در زمینه زهکشی سطحی روسازی پژوهش های گسترده ای صورت نگرفته است. دراین تحقیق سیستمی جهت ارزیابی زهکشی سطحی روسازی ارایه شده است. به این منظور سخت افزاری طراحی شده است تا در شرایطی ثابت و به دور از تاثیر شرایط محیطی، امکان اشباع سازی سطح و برداشت تصاویر مربوط به روند زهکشی سطحی را فراهم سازد. اساس بخش تحلیلی سیستم مذکور بر تکنیک های پردازش تصاویر دیجیتال استوار است. براساس ویژگی های تصاویر برداشت شده، سه شاخص تغییرات آنتروپی، انرژی و نسبت پیکسل ها در تصاویر در طی زمان برای ارزیابی زهکشی سطحی روسازی تعیین گردیده است. با مقایسه عملکرد مدل های مختلف داده کاوی از الگوریتم C5. 0 جهت دسته بندی روسازی ها استفاده شده و با ارایه ترکیب مناسبی از شاخص های ارایه شده، روسازی ها از نظر کیفیت زهکشی سطحی در سه دسته مناسب، قابل قبول و نامناسب قرار گرفته اند. ارزیابی نتایج حاصل از سیستم ارایه شده، نشان می دهد که این سیستم قادر است با دقتی معادل 95. 7%، وضعیت زهکشی سطحی روسازی را ارزیابی کند. نتایج این سیستم می تواند به عنوان معیاری مناسب جهت ارزیابی ایمنی روسازی در شرایط بارندگی و همچنین ارتقای ایمنی راه ها، در سیستم های مدیریت روسازی در سطوح پروژه وشبکه مورد استفاده قرار گیرد.

روسازی راه ها، اصلی ترین بخش شبکه راه های کشور را تشکیل داده است. از این رو بررسی وضعیت روسازی به ویژه بررسی خرابی-های روسازی نقش مهمی در فرایند مدیریت شبکه روسازی هر کشور دارد. خرابی قیرزدگی از جمله خرابی های مهم روسازی آسفالتی به شمار می رود، زیرا تأثیر مستقیمی بر مشخصه مقاومت لغزشی روسازی و مانورپذیری وسایل نقلیه و ایمنی راه ها دارد. بررسی تحقیقات گذشته نشان می دهد که ارزیابی خودکار این خرابی نسبت به سایر خرابی ها کمتر مورد توجه بوده است و تمرکز اصلی پژوهش های انجام شده در این زمینه بر تشخیص خودکار این خرابی بوده است. تفکیک خودکار نواحی دارای خرابی از سایر نواحی روسازی از جمله مهم ترین بخش ها در ارزیابی خرابی های روسازی است که امکان بررسی دقیق تر خرابی ها را فراهم می کند. از این رو، در این پژوهش تلاش شده است تا با استفاده از پردازش تصویر مبتنی بر آنالیز چند سطحی، روشی کارامد به منظور تفکیک خودکار نواحی قیرزده از نواحی سالم ارائه شود. سامانه پیشنهادی با متوسط 82/44، 88/66 و 80/33 درصدی به ترتیب بر اساس معیار صحت، ضریب تشابه دایس و نسبت اشتراک به اجتماع، عملکرد بهتری نسبت به مطالعات گذشته داشته است. این تفکیک خودکار نواحی قیرزدگی با دقت قابل قبول، امکان بررسی خودکار خرابی قیرزدگی را فراهم کرده است و می تواند عملکرد سامانه های مدیریت روسازی را بهبود بخشد.

با توجه به اهمیت برآورد مناسب ضریب زبری در مطالعات مهندسی رودخانه، در تحقیق حاضر به ارزیابی روش پردازش تصویر در تخمین ضریب زبری مانینگ لایه سطحی بستر رودخانه ها پرداخته شده است. ارزیابی روش مزبور در بازه ای 5/7 کیلومتری از رودخانه شلمان رود گیلان با کاربرد هم زمان روش های دانه بندی با الک و پردازش تصاویر دیجیتال صورت گرفته است. پردازش تصاویر تهیه شده از بستر رودخانه حاکی از آن است که این روش از دقت بسیار بالایی در برآورد اندازه ذرات رسوبی (ذرات دارای اندازه 50d و بزرگتر) برخوردار بوده و می تواند به منظور تخمین ضریب زبری مانینگ ذرات رسوبی بستر از طریق روابط تجربی موجود، مورد استفاده قرار گیرد. برای ارزیابی نتایج روش پردازش تصویر در تخمین ضرایب مانینگ، از شبیه سازی جریان یک بعدی ماندگار توسط مدل هیدرولیکی Hec-Ras استفاده گردید و مدل در قالب سناریوهای مختلف اجرا شد. درنهایت، مقایسه مشخصه های هیدرولیکی به دست آمده در مقاطع موردبررسی، نسبت به نتایج روش Cowan نشان داد که رابطه تجربی90Bray-d با حداکثر اختلاف نسبی عرض سطح آب به میزان 7/13%، در برآورد ضرایب زبری مانینگ در سطح بستر رودخانه بهترین کارایی را خواهد داشت.

با توجه به کاربرد گسترده پارچه ها در مصارف گوناگون و اهمیت تغییر شکل آن ها تحت نیروهای مختلف و همچنین خواص مکانیکی مورد انتظار در کاربرد نهایی، ارزیابی خصوصیاتی ازجمله تغییرشکل و کرنش سطحی پارچه از اهمیت بسزایی برخوردار است. در روش های مرسوم، کرنش پارچه توسط دستگاه استحکام سنج به صورت کلی ارائه می گردد بطوریکه تعیین کرنش هر بخش از پارچه نیازمند استفاده از دستگاه کرنش سنج بوده که در این حالت هم فقط کرنش یک بخش از پارچه قابل اندازه گیری می باشد. اما در این پژوهش به بررسی و ارزیابی تغییر شکل پارچه و تعیین کرنش بخش های مختلف از سطح پارچه های تاری پودی پلی استر/ پنبه با بافت تافته با استفاده از روش میزان همبستگی تصاویر قبل و بعد از اعمال ازدیادطول به پارچه، پرداخته شده است. با توجه به نتایج به دست آمده از میزان همبستگی بخش های مختلف پارچه می توان بیان نمود که این روش می تواند معیار مناسبی برای ارزیابی کرنش و تغییر شکل سطحی پارچه های تاری پودی باشد.

مطالعه رفتار سیال در مقیاس میکرو، با نام مایکروفلوئیدیک شناخته می شود که در بسیاری از زمینه های علمی مورد توجه قرار گرفته است. در تحقیق حاضر، تولید قطره در یک میکروکانال به صورت عددی و تجربی بررسی شده است. دو میکروکانال به روش لیتوگرافی نرم ساخته شدند و نتایج مربوط به تولید قطره در آنها مقایسه شد. با استفاده از دو سیال غیرقابل امتزاج آب (سیال پراکنده) و روغن (سیال پیوسته) و در نسبت های مختلف جریان، فرآیند تشکیل قطره بررسی شد. تصاویر حاصل از مراحل تشکیل و عبور قطرات در میکروکانال ها با استفاده از روش پردازش تصویر تحلیل شد. نتایج حاصل نشان دادند که با افزایش نسبت دبی سیال پراکنده به سیال پیوسته، ضمن افزایش سایز قطرات، فاصله تشکیل قطرات (فاصله بین قطرات تولیدشده) افزایش یافته و فرکانس تولید قطرات کاهش می یابد. همچنین هندسه جدید پیشنهادشده منجر به تولید قطراتی ریزتر با فرکانس تولید بیشتر می شود. با توجه به تغییرات در دبی جریان سیالات مورد بررسی، در هندسه پایه قطر قطرات بین 117 تا 700میکرومتر و در هندسه پیشنهادی بین 46 تا 466میکرومتر است. در هندسه پیشنهادشده علاوه بر کاهش در اندازه قطرات تولیدی فرکانس تولید نیز افزایش می یابد.

حق تصویر به این معناست که شخص می تواند درباره تصویربرداری از خویش، چگونگی تصویربرداری، انتشار، و درنهایت استفاده از تصویر خود تصمیم بگیرد. این حق ماهیتی دوگانه دارد، هم غیرمالی است، چون به شخصیت انسان مربوط است، هم مالی است، چون در بازار ارزش مالی دارد. حق تصویر قابل انتقال است، با این حال، شخص نمی تواند به طورکلی حق خویش بر تصویرش را به دیگری منتقل و از خود سلب کند. به علاوه، اگرچه جنبه معنوی حق تصویر با فوت شخص از بین می رود، جنبه مالی این حق به وراث منتقل خواهد شد. درباره مبنای حق مورد بحث، اختلاف نظر وجود دارد. برخی آن را از مصادیق حریم خصوصی می پندارند و برخی دیگر آن را، در کنار حریم خصوصی، از مصادیق حقوق شخصیت می دانند. به نظر می رسد با مبنای اخیر کامل تر می توان از حق شخص بر تصویرش حمایت کرد.

تصویر یکی از اساسی ترین و پرکاربردترین اصطلاحات در نقد ادبی است. این مقاله به ماهیت تصویر در ادبیات پرداخته است. مفهوم لغوی آن در زبان انگلیسی و معادل فارسی آن را بیان کرده، آنگاه به بررسی چند تعریف مشهور از ایماژ پرداخته است. سپس تصویر را به تصویر واژگانی و تصویر خیال تقسیم کرده و پس از تعریف و تبیین هر کدام، تصویرپردازی در سطح و تصویر اعماق را از هم متمایز کرده و به مساله تحول تصویر در تاریخ ادبیات پرداخته و نشان داده است که همراه با تغییر افق جمال شناسی و نگرشهای فکری- اجتماعی در هر دوره، تصویر نیز دستخوش تحول شده و بلاغت سنتی نتوانسته خود را با تحول تصویر همراه سازد و ابزار تجزیه و تحلیل تصویرهای نمادگرا و مدرن را فراهم کند.